Tego dnia swój początek miały trzy pielgrzymki Jana Pawła II, wszystkie w ostatnich latach jego pontyfikatu: do Polski (1999), do Chorwacji (2003) i do Szwajcarii (2004). Siódma i najdłuższa wizyta Ojca Świętego w Ojczyźnie – w dniach 5-17 czerwca 1999 roku – Następnie wziął udział w celebracji ekumenicznej w Debreczynie, drugim co do wielkości mieście Węgier. Po powrocie do nuncjatury w Budapeszcie miało miejsce spotkanie papieża z reprezentantami wspólnoty wyzniania mojżeszowego. 19 sierpnia Jan Paweł II odprawił mszę św. na lotnisku w Szombathely, nieopodal granicy z Austrią. Tego Kto to taki ten papież. W miarę, jak się zbliżał do śmierci, na obraz zastępcy Chrystusa, który rozmawia z Nim, jak sekretarz rozmawia z niewidzialnym królem, żeby przekazać i odebrać korespondencję ze światem, nadania, testamenty, nakładały się obrazy zastępcy Chrystusa, który razem z Nim, nieludzką wolą, dźwiga własne Pielgrzymka Jana Pawła II na Ukrainę - 2001 r. Wymiary jedności. „Nikt jeszcze w historii nie powiedział tyle dobrego o Ukrainie” – mówili komentatorzy o pielgrzymce Jana Pawła II z 2001 roku, w czasie której wzywał do oczyszczenia pamięci i pojednania. Doświadczonym zbrodniami XX wieku i podziałami Ukraińcom przypominał ich . Szanowny Panie Redaktorze, Otrzymałem Jubileuszowy numer „Tygodnika Powszechnego” wydany na Pięćdziesięciolecie jego istnienia. Czytam z zainteresowaniem teksty, jakie w nim zamieszczono. „Czytam i wspominam...” – jak kiedyś napisała pani Starowieyska-Morstinowa. Jest to bowiem równocześnie jakiś ważny i długi fragment mojego własnego życia. Kiedy w marcu 1945 roku powstał „Tygodnik Powszechny”, stało się to w jakiś sposób pod protektoratem Księcia Kardynała Adama Stefana Sapiehy, Metropolity Krakowskiego. Krok był śmiały, a decyzja opatrznościowa. W składzie Redakcji znalazł się tylko jeden duchowny – ks. Jan Piwowarczyk, a cały zespół tworzyli świeccy, z Panem Jerzym Turowiczem, jako Redaktorem naczelnym. Ten sam Redaktor naczelny firmuje Jubileuszowy numer „Tygodnika” w roku 1995. Na przestrzeni całego pięćdziesięciolecia jest to ciągłość wyjątkowa – chyba jedyny w Polsce Redaktor naczelny o tak długim stażu na tym stanowisku. Jeżeli mówię, że inicjatywa stworzenia „Tygodnika Powszechnego” w momencie, kiedy trwała jeszcze druga wojna światowa, była decyzją opatrznościową, to mam na myśli także i to, że wyraziła się w niej teologia laikatu. Pismo redagowane przez świeckich jest jedną z form apostolstwa świeckich. Apostolstwo to nie było w owym czasie w Polsce całkowitą nowością. Kościół w Polsce miał już za sobą przedwojenny okres Akcji Katolickiej w różnych jej formach, a sam Pan Redaktor reprezentował środowisko akademickiego „Odrodzenia”. Tak więc był to poniekąd dalszy ciąg – ważny dlatego, że coś z przeszłości potwierdzał i coś równocześnie inaugurował. Jeżeli dobrze pamiętam, to zespół redakcyjny wywodził się głównie z czterech środowisk: krakowskiego, wileńskiego, warszawskiego i lubelskiego. Przeszliście także swoją historyczną próbę po śmierci Stalina. „Tygodnik Powszechny” został przejęty przez komunistyczne władze i oddany w ręce innej redakcji, wywodzącej się z ruchu paxowskiego. Tak było do października 1956 roku. Wówczas powróciła właściwa Redakcja, a Jerzy Turowicz po kilkuletniej przerwie zaczął na nowo firmować poszczególne numery „Tygodnika”. Wszystko to wspominam, gdyż jak powiedziałem na początku, stanowiło to jakąś cząstkę mojego życia. Kiedy zaczął wychodzić „Tygodnik Powszechny” byłem jeszcze seminarzystą i studentem teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zostałem wyświęcony w roku 1946 i wysłany przez Księcia Kardynała Sapiehę na studia do Rzymu. Mogłem wówczas, w ciągu wakacji roku 1947, zapoznać się z środowiskami katolickimi w Zachodniej Europie, w szczególności zaś we Francji, Belgii i Holandii. A po powrocie w roku 1948 opublikowałem w „Tygodniku” swój pierwszy artykuł pt. „Czy Francja jest krajem misyjnym?”. Taki był początek. Potem publikowałem wielokrotnie. Były to artykuły i utwory poetyckie. Ukazywały się one bądź w „Tygodniku”, bądź w „Znaku”. „Znak” wydał całość mojej twórczości literackiej w roku 1979. Tak więc Złoty Jubileusz „Tygodnika Powszechnego” przeżywam nie tylko w znaczeniu przedmiotowym, ale także jako cząstka tego podmiotu, którym on był – przynajmniej do roku 1978. Po odejściu do Rzymu, zarówno Pan jak i jego Małżonka oraz różni członkowie Redakcji „Tygodnika” i „Znaku” odwiedzali mnie w Watykanie i to właściwie trwa do dzisiaj. W Polsce przeżywaliśmy wspólnie nie tylko czterdzieści lat zmagań Narodu z systemem totalitarnym, ale także wielkie wydarzenia w życiu Kościoła, takie jak Wielka Nowenna i Tysiąclecie Chrztu Polski, oraz prawie w tym samym czasie Drugi Sobór Watykański, w którym uczestniczyłem jako Biskup, a Pan Jerzy Turowicz jako dziennikarz. W tym okresie często spotykaliśmy się z Redakcją „Tygodnika” i „Znaku” na Franciszkańskiej 3. Pamiętam, że pisywałem wówczas obszerne listy na temat tego, jak widzę stosunek pomiędzy informacją o Soborze a formacją w duchu Soboru. „Tygodnik” oddawał wówczas Kościołowi w Polsce wielkie usługi, ale były też momenty pewnych napięć i trudności, które trzeba było wspólnym wysiłkiem wyjaśnić i rozwiązywać. Rok 1989 przyniósł w Polsce głębokie zmiany związane z upadkiem systemu komunistycznego. Odzyskanie wolności zbiegło się paradoksalnie ze wzmożonym atakiem sił lewicy laickiej i ugrupowań liberalnych na Kościół, na Episkopat, a także na Papieża. Wyczułem to zwłaszcza w kontekście moich ostatnich odwiedzin w Polsce w roku 1991. Chodziło o to, ażeby zatrzeć w pamięci społeczeństwa to, czym Kościół był w życiu Narodu na przestrzeni minionych lat. Mnożyły się oskarżenia czy pomówienia o klerykalizm, o rzekomą chęć rządzenia Polską ze strony Kościoła, czy też o hamowanie emancypacji politycznej polskiego społeczeństwa. Pan daruje jeżeli powiem, iż oddziaływanie tych wpływów odczuwało się jakoś także w „Tygodniku Powszechnym”. W tym trudnym momencie Kościół w „Tygodniku” nie znalazł, niestety, takiego wsparcia i obrony, jakiego miał poniekąd prawo oczekiwać; „nie czuł się dość miłowany” – jak kiedyś powiedziałem. Dzisiaj piszę o tym z bólem, gdyż los „Tygodnika Powszechnego” i jego przyszłość bardzo leżą mi na sercu. Ponieważ „Tygodnik Powszechny”, a także „Znak” czytałem i nadal czytam dość regularnie, mogłem zauważyć, że orientacja o której wspomniałem, uległa pewnej zmianie po krytycznych wyborach do parlamentu we wrześniu 1993 roku. I ten nowy trend, jak mi się wydaje, utrzymuje się do dzisiaj, co budzi zrozumiałe nadzieje. Można nawet powiedzieć, iż powiększyła się ilość publikacji o charakterze religijnym, teologicznym i chrześcijańskim. Cenną komponentą „Tygodnika” pozostaje obfita informacja o problemach Kościoła i świata. Wypada kończyć ten już dość długi wywód. Zawiera się w nim poniekąd próba mojego osobistego „rozliczenia się” z „Tygodnikiem” na jego Pięćdziesięciolecie. W tym rozliczeniu pozycją stałą jest sam tytuł: „Tygodnik Powszechny” oraz podtytuł: „Katolickie pismo społeczno-kulturalne”. Powiedziałbym, że równie stałą, a może jeszcze bardziej stałą pozycją jest nazwisko Jerzego Turowicza. Kończąc więc, pragnę podziękować Panu Bogu za pięćdziesiąt lat „Tygodnika Powszechnego”, a może bardziej jeszcze za pięćdziesiąt lat tej życzliwości, jaką mi Pan okazywał jako Redaktor naczelny. Życzę, ażeby Pan Bóg błogosławił Panu Jerzemu i Pani Annie oraz „Tygodnikowi”. Są to zarazem moje serdeczne życzenia Wielkanocne. „Tygodnik Powszechny” zaczął wychodzić na Wielkanoc 1945 roku, a jego Jubileusz Pięćdziesięciolecia wypadł w Niedzielę „Laetare”. Jest to z pewnością jakiś wyznacznik chrześcijańskiego optymizmu. Watykan, dnia 5 kwietnia 1995 r. Niepublikowana dotąd modlitwa Jana Pawła II do Ducha Świętego znalazła się w numerze odnowionego "Tygodnika Powszechnego". Sam zapis pisany jest drżącą ręka, chybotliwym niewyraźnym pismem, w ostatnim okresie życia Papieża. Tygodnik ukazał się 5 grudnia w nowym formacie i formule graficznej. Towarzyszy temu znacznie atrakcyjniejsza koncepcja wydawania pisma. Zmiany te są owocem przygotowywanej od dawna reformy czasopisma. Tekst nieznanej dotąd modlitwy Jana Pawła II został napisany przezeń ręcznie w 2004 roku. Jest to urzekająca, osobista modlitwa do Ducha Świętego, którą być może Karol Wojtyła odmawiał przez całe życie. Sam zapis pisany jest drżącą ręka, chybotliwym niewyraźnym pismem, w ostatnim okresie życia Papieża. Zreformowany "Tygodnik Powszechny" jest znacznie poręczniejszy w lekturze: o połowę mniejszy od poprzedniego wydania (nowe wymiary: 27 cm na 40 cm) i bardziej kolorowy. "Chcemy dotrzeć do szerszego grona czytelników. Może nowy format zaciekawi więcej osób, które przekonają się, że Tygodnik nie jest pismem strasznie intelektualnym, ale jest dla inteligencji. Że porusza sprawy, które interesują normalnego czytelnika" - deklaruje ks. Adam Boniecki w wypowiedzi dla KAI. Pismo znacznie więcej miejsca niż dotąd poświęca tematyce religijnej - 9 pełnych kolumn. Mimo to - deklaruje ks. Boniecki w rozmowie z KAI: "Tygodnik Powszechny zawsze będzie pismem nie konfesyjnym i nie kościelnym - takie pisma już istnieją i świetnie prosperują - tylko pismem adresowanym do ludzi, którzy są nieufni wobec Kościoła, mają różne uprzedzenia i nie są w stanie zrozumieć języka kościelnego. Tygodnik będzie pismem kulturalno-polityczno-społeczno-katolickim". Tematem przewodnim obecnego numeru są współczesne cuda. Znakomite teksty na ten temat Elżbiety Isakiewicz i ks. Jacka Prusaka. Uwagę przyciąga portret Wojciecha Młynarskiego: "wieszcza, który robił swoje", autorstwa Michała Olszewskiego, rozmowa z Bronisławem Komorowskim i esej Zygmunta Baumana: "Rozmyślania u kresu drogi". Ks. Adam Boniecki publikuje ważny tekst o kontrowersjach związanych z metodą In Vitro. Odnowiony "Tygodnik Powszechny" charakteryzuje dynamiczny, bardziej atrakcyjny sposób redagowania. Teksty są krótsze, wprowadzono też nowy podział na działy: temat Tygodnika, wiara, kraj, świat, esej/reportaż, cywilizacja, portret, kultura, telewizja (w tym ramówka dla inteligentnych), zmysły, felietony. W roli felietonisty debiutuje Wojciech Bonowicz, stały autor "Tygodnika", laureat tegorocznej nagrody literackiej Gdynia. Istotne zmiany nastąpiły też w stopce redakcyjnej. Brak jest z zespole Władysława Bartoszewskiego. Do grona redakcyjnego dołączyła Elżbieta Isakiewicz, ongiś z "Gazety Polskiej", Małgorzata Nocuń, Teresa Stylińska i Anna R. Burzyńska. Kierownikiem działu krajowego, w miajsce Krzysztofa Kozłowskiego został Dariusz Jaworski. "W redakcji następuje wymiana pokoleniowa. Od jakiegoś czasu pracuje u nas siedmioro nowych redaktorów. Ze starej redakcji jeszcze z czasów PRL-u zostało nas troje: Józefa Hennelowa, Krzysztof Kozłowski i ja. Pismo w praktyce robi już nowe pokolenie, które mogłoby być naszymi dziećmi. To dobrze, bo młodzi ludzie piszą dla młodego czytelnika. A chcielibyśmy, by studenci, by młoda inteligencja znalazła na naszych łamach teksty o sprawach i problemów, które są dla niej interesujące" - wyjaśnia te zmiany w rozmowie z KAI redaktor naczelny "Tygodnika". W bieżącym numerze nie brak też specjalnych życzeń od metropolity krakowskiego. Kard. Stanisław Dziwisz życzy by "Tygodnik": "w nowej szacie stawał się coraz bardziej powszechny, czyli katolicki, aby był coraz bliższy tym wszystkim, którym bliskie są wartości, którym chce służyć: odważne poszukiwanie prawdy, szacunek dla każdego człowieka, miłość, która oraz dąży do tego, by łączyć, nie dzielić". «« | « | 1 | » | »» Opublikowano: 2016-12-08 18:43:35+01:00 · aktualizacja: 2016-12-09 13:51:10+01:00 Dział: Media Media opublikowano: 2016-12-08 18:43:35+01:00 aktualizacja: 2016-12-09 13:51:10+01:00 Równo 25 lat temu (8 grudnia 1991 roku) Radio Maryja nadało swoją pierwszą audycję. Od tamtej pory trwa nieustający festiwal kłamstw i upokorzeń, mających zepchnąć toruńską rozgłośnię na margines katolickiego folkloru. W utrwalanie absurdalnych stereotypów włączył się także „Tygodnik Powszechny”, mieniący się uparcie „katolickim”. Na srebrny jubileusz zaserwowano Radiu Maryja kolejną „laurkę”, która powiela stereotypy, wypacza obraz i stygmatyzuje słuchaczy. Aby uderzyć w o. Tadeusza Rydzyka, autor tekstu sięga po nieszczęsną postać działaczki KOD Klaudii Jachiry. Można upaść niżej? O tym dlaczego radio założone przez o. Tadeusza Rydzyka było tak silnie napiętnowane i niszczone, pisałam już przy okazji niedzielnych obchodów jubileuszu. CZYTAJ WIĘCEJ: Rozgłośnia, przed którą drżała III RP, świętuje srebrny jubileusz. Dlaczego przez 25 lat próbowano zniszczyć Radio Maryja? Sprawie tej poświęciłam także tekst w najnowszym numerze tygodnika „wSieci”. Jacek i Michał Karnowscy rozmawiają w nim również z dyrektorem Radia Maryja, o. Tadeuszem Rydzykiem: CZYTAJ WIĘCEJ: O. Tadeusz Rydzyk we „wSieci”: „Na szczęście Polska się budzi. Oby się obudziła!”. Wyjątkowy wywiad na 25-lecie Radia Maryja Artur Sporniak w najnowszym numerze „Tygodnika Powszechnego” kreśli obraz ćwierćwiecza Radia Maryja. Płytko, powierzchownie i pod z góry obraną tezę. Nadawane co godzinę serwisy informacyjne są w zasadzie serwisami propagandowymi — pisze Sporniak. Radia słuchał najwyżej dwa dni przed napisaniem tekstu, co wyraźnie widać w jego relacji. Nie przeszkadza mu to jednak w ferowaniu wyroków. Szydzi, że środowisko toruńskie dostrzega niechęć „środowisk liberalno-lewicowych” i kpi, że „RM ponoć krzewi prawdziwy patriotyzm”. W utrzymaniu tonu mają autorowi pomóc opinie abp. Mariana Gołębiewskiego i Józefy Hennelowej. Hennelowa nie kryje negatywnego stosunku do radia. Najbardziej narzeka na felietonistów. To zwykle ludzie, którzy mówią byle co, byle jak, do tego zjadliwie. Nieważne, jakie poglądy reprezentują, ale to jest właściwie takie nieustanne „ujadanie”. Na dodatek jeden z tych felietonów nosi tytuł z Jana Pawła II: „Myśląc Ojczyzna”, a nie ma nic wspólnego z niczym, co byłoby jakąś poważną troską o ojczyznę. To bardzo smutne — ubolewa, krytykując tym samym cykl felietonów Antoniego Macierewicza. „Tygodnik Powszechny” wskazuje też na dwa grzechy główne Radia Maryja: sięganie po opinie tylko prawej strony sceny politycznej i „wychowanie ludzi w poczuciu, że mają wroga”. Czyżby TP oczekiwał na antenie rozmów z Ryszardem Petru, Stefanem Niesiołowskim, Grzegorzem Schetyną czy Mateuszem Kijowskim? Może o konieczności obalenia „dyktatury Kaczyńskiego” i powrotu III RP – tak dla równowagi? A może z Magdaleną Środą o prawie kobiet do aborcji? Pewnie. Nie ma to jak pluralizm mediów według „Tygodnika”. Do tego ten wróg. Jak katolickie radio może mówić o wrogu? Pismo wyspecjalizowane w propagowaniu pluszowego katolicyzmu zapomniało, że trwa duchowa walka, a świat fizyczny – także społeczno-polityczny – jest jego emanacją. Dla przypomnienia, przestroga św. Piotra. Jemu pewnie też tęczowy tygodnik dialogu zarzuciłby dziś nietolerancyjne czarnowidztwo: „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć”. Sporniak oskarża o. Tadeusza Rydzyka o celowe budowanie wrażenia oblężonej twierdzy, bo - jak twierdzi – jest to potrzebne do mobilizacji sił i podniesienia efektywności zbiórek na utrzymanie centrum medialnego. W gąszczu zarzutów Sporniaka wyłania się wreszcie ten jeden: brak poczucia humoru! Jak go uzasadnia? Żenującym popisem „kabaretowej” gwiazdki sympatyzującej z KOD i Nowoczesną. Klaudia Jachira występuje na łamach TP w roli autorytetu uderzającego w Radio Maryja. Dalszy ciąg na następnej stronie Drukujesz tylko jedną stronę artykułu. Aby wydrukować wszystkie strony, kliknij w przycisk "Drukuj" znajdujący się na początku artykułu. Równo 25 lat temu (8 grudnia 1991 roku) Radio Maryja nadało swoją pierwszą audycję. Od tamtej pory trwa nieustający festiwal kłamstw i upokorzeń, mających zepchnąć toruńską rozgłośnię na margines katolickiego folkloru. W utrwalanie absurdalnych stereotypów włączył się także „Tygodnik Powszechny”, mieniący się uparcie „katolickim”. Na srebrny jubileusz zaserwowano Radiu Maryja kolejną „laurkę”, która powiela stereotypy, wypacza obraz i stygmatyzuje słuchaczy. Aby uderzyć w o. Tadeusza Rydzyka, autor tekstu sięga po nieszczęsną postać działaczki KOD Klaudii Jachiry. Można upaść niżej? O tym dlaczego radio założone przez o. Tadeusza Rydzyka było tak silnie napiętnowane i niszczone, pisałam już przy okazji niedzielnych obchodów jubileuszu. CZYTAJ WIĘCEJ: Rozgłośnia, przed którą drżała III RP, świętuje srebrny jubileusz. Dlaczego przez 25 lat próbowano zniszczyć Radio Maryja? Sprawie tej poświęciłam także tekst w najnowszym numerze tygodnika „wSieci”. Jacek i Michał Karnowscy rozmawiają w nim również z dyrektorem Radia Maryja, o. Tadeuszem Rydzykiem: CZYTAJ WIĘCEJ: O. Tadeusz Rydzyk we „wSieci”: „Na szczęście Polska się budzi. Oby się obudziła!”. Wyjątkowy wywiad na 25-lecie Radia Maryja Artur Sporniak w najnowszym numerze „Tygodnika Powszechnego” kreśli obraz ćwierćwiecza Radia Maryja. Płytko, powierzchownie i pod z góry obraną tezę. Nadawane co godzinę serwisy informacyjne są w zasadzie serwisami propagandowymi — pisze Sporniak. Radia słuchał najwyżej dwa dni przed napisaniem tekstu, co wyraźnie widać w jego relacji. Nie przeszkadza mu to jednak w ferowaniu wyroków. Szydzi, że środowisko toruńskie dostrzega niechęć „środowisk liberalno-lewicowych” i kpi, że „RM ponoć krzewi prawdziwy patriotyzm”. W utrzymaniu tonu mają autorowi pomóc opinie abp. Mariana Gołębiewskiego i Józefy Hennelowej. Hennelowa nie kryje negatywnego stosunku do radia. Najbardziej narzeka na felietonistów. To zwykle ludzie, którzy mówią byle co, byle jak, do tego zjadliwie. Nieważne, jakie poglądy reprezentują, ale to jest właściwie takie nieustanne „ujadanie”. Na dodatek jeden z tych felietonów nosi tytuł z Jana Pawła II: „Myśląc Ojczyzna”, a nie ma nic wspólnego z niczym, co byłoby jakąś poważną troską o ojczyznę. To bardzo smutne — ubolewa, krytykując tym samym cykl felietonów Antoniego Macierewicza. „Tygodnik Powszechny” wskazuje też na dwa grzechy główne Radia Maryja: sięganie po opinie tylko prawej strony sceny politycznej i „wychowanie ludzi w poczuciu, że mają wroga”. Czyżby TP oczekiwał na antenie rozmów z Ryszardem Petru, Stefanem Niesiołowskim, Grzegorzem Schetyną czy Mateuszem Kijowskim? Może o konieczności obalenia „dyktatury Kaczyńskiego” i powrotu III RP – tak dla równowagi? A może z Magdaleną Środą o prawie kobiet do aborcji? Pewnie. Nie ma to jak pluralizm mediów według „Tygodnika”. Do tego ten wróg. Jak katolickie radio może mówić o wrogu? Pismo wyspecjalizowane w propagowaniu pluszowego katolicyzmu zapomniało, że trwa duchowa walka, a świat fizyczny – także społeczno-polityczny – jest jego emanacją. Dla przypomnienia, przestroga św. Piotra. Jemu pewnie też tęczowy tygodnik dialogu zarzuciłby dziś nietolerancyjne czarnowidztwo: „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć”. Sporniak oskarża o. Tadeusza Rydzyka o celowe budowanie wrażenia oblężonej twierdzy, bo - jak twierdzi – jest to potrzebne do mobilizacji sił i podniesienia efektywności zbiórek na utrzymanie centrum medialnego. W gąszczu zarzutów Sporniaka wyłania się wreszcie ten jeden: brak poczucia humoru! Jak go uzasadnia? Żenującym popisem „kabaretowej” gwiazdki sympatyzującej z KOD i Nowoczesną. Klaudia Jachira występuje na łamach TP w roli autorytetu uderzającego w Radio Maryja. Dalszy ciąg na następnej stronie Strona 1 z 2 Publikacja dostępna na stronie: Fot. ArchiviFarabola/EAST NEWS2 kwietnia, przypada 17. rocznica śmierci Jana Pawła II. Publikujemy zbiór faktów, opinii i ciekawostek dotyczących najważniejszych dzieł polskiego Paweł II ogłosił 14 encyklik, czyli najwyższej rangi urzędowych dokumentów, jakie papieże kierują do całego Kościoła. Pierwszą zatytułowaną „Redemptor hominis” papież Wojtyła podpisał 4 marca 1979 r.; ostatnią „Ecclesia de Eucharistia” – 17 kwietnia 2003 encyklikę papież ogłosił niespełna pięć miesięcy po objęciu Stolicy Piotrowej. Encyklika miała charakter niejako programowy. Zawiera bardzo wyraźny apel o respektowanie obiektywnych i nienaruszalnych praw człowieka, co stanowiło niezwykle charakterystyczny rys całego pontyfikatu Jana Pawła II, nazywanego „papieżem praw człowieka”. Autor wskazywał na rozziew między stałym postępem cywilizacyjnym a rozwojem moralności i etyki, który „zdaje się, niestety, wciąż pozostawać w tyle”. Encyklika uznawana jest za wykład chrześcijańskiego humanizmu. Powracając po latach do treści “Redeptor hominis” papież nazwał tę encyklikę “wielkim hymnem radości na cześć faktu, że człowiek został odkupiony przez Chrystusa”.Po encyklikach poświęconych Chrystusowi i Bogu Ojcu, Jan Paweł II dzieli się medytacją na temat tajemnicy Trzeciej Osoby Trójcy Świętej. W encyklice „Dominum et Vivificantem” (Pan, dawca Życia), którą ogłosił 18 maja 1986 r. stwierdza „Kościół nieustannie wyznaje: jest w naszym stworzonym świecie Duch, który jest darem nie stworzonym. Jest to Duch Ojca i Syna (…)”.Jednym z najczęściej komentowanych dokumentów pontyfikatu stała się dziesiąta encyklika papieża „Veritatis splendor” (Blask prawdy) z 6 sierpnia 1993 r. Jest to wszechstronna analiza „zmysłu” moralnego współczesnego świata, któremu zaniepokojony Papież przypomina, iż istnieją nienaruszalne normy moralne. Pisze, że we współczesnym świecie nasilają się tendencje do rozerwania „więzi pomiędzy ludzką wolnością a prawdą”. Dostrzega „rozpowszechnione dzisiaj szeroko tendencje subiektywistyczne, utylitarystyczne i relatywistyczne”. Auto stwierdza z ubolewaniem że świat odrzuca „tradycyjną doktrynę o prawie naturalnym, o powszechności i niezmiennej ważności jej nakazów”.Pierwszym wywiadem-rzeką z papieżem Wojtyłą była opublikowana w 1982 r. książka „Nie lękajcie się. Rozmowy z Janem Pawłem II”. Zapis rozmowy jaką przeprowadził z papieżem André Frossard, wybitny francuski intelektualista to pasjonująca dysputa o papieskiej biografii, tajemnicy wiary, Kościele i świecie. Całość wieńczy niezwykła relacja Papieża o zamachu na jego życie. We wprowadzeniu do książki Frossard napisał: „To nie jest papież z Polski, to jest papież z Galilei”.Światowym bestsellerem stała się natychmiast książka „Przekroczyć próg nadziei” – wydana w 1984 r. publikacja zawierająca odpowiedzi Jana Pawła II na 35 pytań postawionych przez znanego włoskiego publicystę katolickiego Vittorio Messoriego. Dotyczą one wiary, wielkich religii świata, moralności, polityki. Papież odpowiada na wiele trudnych i skomplikowanych tematów, Czy i w jaki sposób człowiek może dojść do przekonania, że Bóg naprawdę istnieje? Czy Papież nie miał nigdy problemów z wiarą? Czy można żyć uczciwie, nie odwołując się do Ewangelii? Dlaczego Bóg nie usuwa zła ze świata?Czy opasły wykład podstaw wiary może stać się w dzisiejszym świecie bestsellerem? A jednak: Katechizm Kościoła katolickiego ogłoszony 7 grudnia1992, w ciągu pierwszych 10 lat od wydania przetłumaczony został na 50 języków świata i przekroczył nakład 10 milionów egzemplarzy. Dzieło będące owocem dziesięcioletniej pracy specjalnego papieskiego zespołu ekspertów publikowały nie tylko wydawnictwa katolickie a przyjęte zostało bardzo przez chrześcijański świat a nawet inne religie. „Kościołem katolickim interesuje się wyraźnie więcej ludzi, niż przypuszczaliśmy” – tak wielki sukces komercyjny „Katechizmu Kościoła katolickiego skomentował przewodniczący komitetu redakcyjnego tego dzieła, biskup Christoph Schönborn z z bardziej wnikliwych biografów Jana Pawła II, włoski publicysta Luigi Accattoli twierdzi, że ze słów i gestów papieża odnoszących się do Katechizmu wynika, iż papież uznawał to dzieło za najważniejsze, jakie powstało za jego pontyfikatu. Jan Paweł II określił Katechizm jako „jedno z największych wydarzeń w najnowszej historii Kościoła” oraz jako „najdojrzalszy i najdoskonalszy owoc” Soboru Watykańskiego II. „Ludzie chcą posiadać Katechizm, ponieważ pragną wiedzieć co dzisiaj oznacza być katolikiem” – tłumaczył światowe powodzenie tego dzieła kard. Joseph Ratzinger, prefekt Kongregacji Nauki powód, dla którego Jan Paweł II polecił przygotowanie nowego Katechizmu Kościoła katolickiego wyjaśnił niezwykle prosto: chodziło mu o to, aby język wiary był bardziej przystępny i zrozumiały dla współczesnych ludzi i aby Kościół przemawiał do wiernych w sposób dla nich związku z jubileuszem 2000 lat chrześcijaństwa papież wydał list apostolski „Tertio millenio adveniente” (10 listopada 1994 r.). Miał on być przygotowaniem „nowej wiosny życia chrześcijańskiego”. Dla Jana Pawła II największym wyzwaniem Kościoła byłą realizacja ducha Soboru Watykańskiego II. Papież zawarł w Liście nowatorskie idee pisząc np. o konieczności uczynienia rachunku sumienia Kościoła za winy dokonane w przeszłości przez dzieci Kościoła. Tu także znajduje się piękne sformułowanie o „ekumenizmie męczenników”, czyli pochodzącej z różnych Kościołów wspólnocie świętych, która „mówi głośniej aniżeli podziały”. „Tertio millenio adveniente” to „klucz do pontyfikatu” Jana Pawła II – ocenił Jerzy Turowicz, redaktor naczelny „Tygodnika Powszechnego”, dostrzegając, że dokument zawiera wszystkie kluczowe idee, które papież starał się realizować podczas swojego pontyfikatu.„Dar i Tajemnica. W pięćdziesięciolecie moich święceń kapłańskich” – to kolejny światowy bestseller. Wspomnieniowa książka ukazała się w listopadzie 1996 r. to przejmujące świadectwo w bardzo prosty sposób opisujące dzieje powołania Karola Wojtyły oraz istotę kapłańskiego życia widzianą oczyma księdza, który został papieżem. Dla Jana Pawła II bycie księdzem jest przyjmowanym z niezmienną wdzięcznością darem i nigdy do końca nieodgadnioną Tajemnicą. Papież przywołuje dramatyczne realia historyczne, na tle których dojrzewała kluczowa decyzja jego świadectwem myśli i przeżyć Karola Wojtyły z lat krakowskich jest książka Jana Pawła II “Wstańcie, chodźmy! (2004), którą Autor określił jako „medytacje o powołaniu biskupim”. Papież wspomina „czas zmagania z komunizmem”, pasterkach odprawianych w mróz, pod gołym niebem na placu budowy kościoła w Nowej Hucie, wspomina tętniący życiem dom biskupi i mnóstwo postaci – biskupów, księży i świeckich, z którymi zetknął go los podczas 20 lat dynamicznego duszpasterstwa biskupa krakowskiego. Na 160 stronach papież zmieścił zarówno refleksje teologiczne o istocie biskupstwa jak i wiele konkretnych rad dla współczesnych duszpasterzy a także sporo smakowitych anegdot i informacji okraszonych humorem, z którego Karol Wojtyła słynął przez całe na nową wiosnę Kościoła, zachęta do nowej ewangelizacji i apel by wypłynąć na głębię – jak niegdyś, na prośbę Jezusa uczynił to św. Piotr – to główne elementy listu apostolskiego „Novo Millennio Ineunte” (styczeń 2001). U progu nowego tysiąclecia, papież zachęca wiernych by odważnie dawali świadectwo prawdzie Ewangelii i starali się być świętymi. „Program już istnieje: ten sam co zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji. – przekonuje Jan Paweł II. – Jest on skupiony w istocie rzeczy wokół samego Chrystusa, którego mamy poznawać, kochać i naśladować, aby żyć w Nim życiem trynitarnym i z Nim przemieniać historię, aż osiągnie swą pełnię w niebiańskim Jeruzalem”.Dokumentem doskonale wpisującym się we współczesnego ducha „ubóstwienia” rozumu i tendencji do wykluczania wszystkiego co „nie naukowe” i „racjonalne” była trzynasta encyklika – „Fides et ratio” (Wiara i rozum) z 14 wrzesnia1998 r. Papież podkreślił że nie ma sprzeczności pomiędzy wiarą i rozumem i wzywa do odważnego odbudowania więzi pomiędzy nimi. Przekonuje, że „odpowiedzią na odwagę wiary musi być odwaga rozumu”.Czternasta encyklika „Ecclesia de Eucharistia” z 17 kwietnia 2003 r. stanowi medytację o Eucharystii, która jest trudną do pojęcia tajemnicą. Dokument zawiera przejmujące sformułowania teologiczne, na przykład takie: „Możemy powiedzieć, że nie tylko ‘każdy z nas przyjmuje Chrystusa’, lecz także ‘Chrystus przyjmuje każdego z nas”.Papieski poemat „Tryptyk rzymski” stał się światowa sensacją, bo po raz pierwszy Karol Wotyła przemówił poetyckim słowem jako papież. Ten wielki come back Jana Pawła II spotkało się nie tylko z powszechnym zainteresowaniem ale i uznaniem czytelników, choć poezje tego Autora nie należą do najłatwiejszych. Papież, który ogłasza swoje wiersze to oczywiście absolutna nowość w historii. W dodatku jego dzieło oparte jest na osobistych przeżyciach, także jako papieża właśnie, co – nie tylko dla wnikliwych biografów – stanowiło (i wciąż stanowi) wielka gratkę… „Tryptyk”, przetłumaczony na wiele języków (w tym kataloński, koreański, norweski) stał się międzynarodowym wydarzeniem wydawniczym. W Polsce, tylko w pierwszym roku sprzedaży dzieło znalazło 600 tys. „Pamięć i tożsamość”, wydana została kilka tygodni przed śmiercią Jana Pawła II. Także dlatego traktować ją można jako rodzaj intelektualnego testamentu. Karol Wojtyła – wielki świadek XX wieku – dzieli się przemyśleniami całego życia o przyczynach nazizmu i komunizmu, o złu w historii i „mierze” jakiej wyznacza jej Opatrzność; o narodzie, patriotyzmie, polskości, Europie. Mistyk patrzy na historię i przypomina o ewangelicznych fundamentach, bez których nie sposób budować historii: ani indywidualnej, ani zbiorowej. „Pamięć i tożsamość” inspirowana była pytaniami jakie skierowali do papieża filozofowie ks. Józef Tischner i Krzysztof Michalski (współorganizator spotkań naukowców w papieskiej rezydencji w Castel Gandolfo). Papież trzymał na kolanach kartki z pytaniami, ale wymiana zdań toczyła się swobodnie i – jak wspomina Michalski – często odbiegała od scenariusza, zaś głównym wątkiem rozmowy była wiara Karola Wojtyły – „jej konsekwencje w zetknięciu ze społeczna i polityczną rzeczywistością”.Wielkim traktatem o grzechu, pojednaniu i pokucie jest adhortacja apostolska „Reconcilliatio et paenitentia” (1984). Papież pisze nie tylko o grzechu i pojednaniu z perspektywy pojedynczego człowieka, ale uświadamia światu niegodziwości, których dopuszczają się całe społeczeństwa. Wśród takich bolesnych zjawisk naszych czasów wymienił deptanie podstawowych praw człowieka, dyskryminację (rasową, kulturalną, religijną), przemoc, terroryzm, tortury, nagromadzenie broni, niesprawiedliwy podział zasobów Czytelniku,cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie! Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz prosimy Cię o wsparcie portalu za pośrednictwem serwisu Patronite. Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

list jana pawła ii do tygodnika powszechnego